خسته از روزمرگی زندگی روتین و ماشینی معمول را می پذیریم و کسالت زده و درمانده در زیر انبوه بایدها و نبایدهای اجتمایی ادامه می دهیم.این غرامتی است که برای پذیرفته شدن در جامعه پرداخت می کنیم.جامعه ما را رام کرده است و تنها زمانی ما را می پذیرد که طبق قواعد و قوانینش رفتار کنیم،چیزی که به آن رعایت هنجارهای اجتماعی گفته میشود.آداب معاشرت،نوع پوشش،فرهنگ استفاده از وسایل عمومی،واکسیناسیون،چراغهای قرمز و روابط زناشویی نمونهایی از مسایل زجرآوری هستند که ما در زیر فشار اجتماع مجبور به تحمل آنها می شویم.سیستم از خانواده و نظام آموزشی حمایت می کند،وام ازدواج میدهد و فرهنگ ارزشدهی به تحصیل را ترویج می کند چرا که ما اکثر بایدها و نبایدهای اجتماعی را در جمع خانواده و پشت نیمکت های مدرسه می اموزیم.نهاد خانواده و نظام آموزشی مهم ترین ابزار جامعه برای دستاموز کردن افراد است،برای خنثی کردن خطر آنها.خانواده و مدرسه افراد را هرچه کم خطرتر تحویل اجتماع می دهند.جامعه با تجرد،بیکاری،اعتیاد و جنون مقابله می کند.جامعه خود را از مجرمان و دیوانگان تصویه کرده و  آنها را در تیمارستانها  و زندانها قرنتینه میکند چرا که آنها خظرناک هستند. آنها قوانین را نمی پذیرند و متفاوت از دیگران رفتار میکنند پس باید تحت مراقبت و کنترل باشند.سپس دیوانگان بی خطر،زندانیان زجر کشیده و معتادان بیمار و نه مجرم معرفی میشوند،سیستم فرزندان ناخلف خود را میبخشد و پدرانه آغوش خود را به سوی آنها باز میکند چرا که خواستار همراه سازی هرچه بیشتر افراد با خود است،زیرا میداند مشروعیت تنها در سایه اکثریت ممکن است،اکثریت است که همه چیز را کنترل میکند،خوب و بد،درست و نادرست،هنجار و ناهنجار،تمام اینها تنها در سایه ی تایید اکثریت معنا پیدا میکنند.سیستم به همه هشدار میدهد که خواهی نشوی رسوا هم رنگ جماعت شو،جماعت از خانواده ی جامعه است،انتخابی جز تسلیم وهمراه شدن با جامعه نیست و این گونه جامعه چماق خود را بر سر ما میکوبد و لاشه ی بی جانمان را به همراه خود می برد.

تحصیل،تشکیل خانواده و وفادار ماندن به آن،قوانین راهنمایی و رانندگی،تکرار سی ساله ی کار روزانه،تمام اینها زجرآورهستند و تنفری غیرقابل تحمل را به همراه می آورند.اما نظام موجود زیرکانه بقای آنها را ممکن می سازد.تشکیلاتی مثل استادیوم های ورشی،شهربازیها،فاحشه خانه و کازینوها مسکنهایی هستند که جامعه برای مقابله با درد ناشی از روزمرگی به خود تزریق میکند و سخاوتمندانه همه را دعوت میکند تا پس از تحمل روزهای مزخرف هفته،آخر هفته را کمی خوش بگذرارند.ما آزاد هستیم تا در استادیوم فریاد بکشیم و فحش بدهیم،در فاحشه خانها به همسرمان خیانت میکنیم و از برد و باخت پس اندازمان در قمارخانها به هیجان میآییم.زمانی که جامعه خط قرمزهای خود را کم رنگتر میکند وبه ما این فرصت را میدهد تا امیال سرکوب شدی خود را ارضا کنیم.یک نوع ریکاوری که تحمل پایان ناپذیر روزهای تکراری هفته را ممکن می سازد.اگر آخر هفتها تعطیل نبود همه چیز فرق میکرد،در آن صورت شاید سیستم کاری و نظام آموزشی و اقتصادی به صورت کنونی قابلیت وجود نداشت،اگر آخر هفتها تعطیل نبود شاید جوامع و نطامهای کنونی به سوی فروپاشی و انقلاب پیش میرفتند چرا که تحمل زندگی روتین و ماشینی عصر حاضر بدون آخر هفتهای تعطیل غیر عملی به نظر میرسد.

جوانی سپری میشود و میانسالی فرا میرسد.میانسالی زمان خدمت به جامعه است.میانسالها هستند که بار جامعه را به دوش میکشند و بقای آن را ممکن میسازند.هزینه ی خانواده و مدیریت آن بر دوش میانسالها است،نظام کاری و آموزشی توسط آنها اداره میشود.پدر و مادرها،کارمندها،معلمها و استادهای دانشگاه همه میانسال هستند.سیستم به ما در میانسالی اعتماد میکند و کارهایش را به دست ما میسپارد چرا که می داند ما را آلوده و وابسته ی خود کرده است.هیچ تشکیلاتی مثل سازمانهای مربوط به جوانان،هیچ روزی در هفته و هیچ شبکه ی تلویزیونی به نام میانسالها نیست.جامعه نیازی به کنترل میانسالها و توجه به آنها نمیبیند چرا که خطری از جانب آنها احساس نمیشود.تاثیر شگفت انگیز نظام آموزشی و فرهنگی حاکم بر دوران کودکی تا جوانی در میانسالی ما مشهود است،نظامی که جامعه توسط آن ما را به سمت خود میکشد و سرانجام در میانسالی تبدیل به مهرهای مطیع خود میسازد.جامعه فرصتی برای سرکشی به میانسالها نمیدهد،بابا آب داد،بابا نان داد،بابا قبض آب را داد،بابا قبض برق را داد،بابا دیگر نای دادن ندارد.جامعه انبوهی از مسولیت را بر سر میانسالها میریزد و این گونه حس جسارت و سرکشی آنها سرکوب میشود.یک دوره ی بحرانی،بحران میانسالی سپری میشود و پیری فرا میرسد.بازنشستگی پایان میانسالی و آغاز پیری است.فاصله ی این دو دقیقا یک روز است،روزی که بازنشست میشویم.جامعه به بازنشستگان میگوید حقوقت را بگیر و از بازنشستگی ات لذت ببر اما چرا جامعه ی بیرحم این لطف را به بازنشستگان میکند؟سیستم به بازنشستگان میخندد چرا که میداند راهی برای لذت بردن از بازنشستگی نیست.با بازنشستگی پیری فرا میرسد،جامعه علاقه و احترام خود را به پیران هدیه میکند و آنها را با حقوق بازنشستگیشان تنها میگذارد.جامعه به پیران علاقه دارد چرا که آنها بیخطر،مطیع و کاملا  رام شده هستند و به آنها احترام میگذارد چراکه آنها از زخم بستر خواهند مرد و نه با طناب دار.

آستینم را بالا میزنم و کشی را به دور بازویم می بندم،سرنگی را در رگ ملتهبم فرو خواهم کرد.کش را از دستم باز می کنم و به شرطم می کشم تا استوار از حرمت آلتم محافظت کند.مسخ کافکا را می خوانم سوسکی  می شوم و از سوراخ در سکس والالدینم را به نظاره می شینم.با مادرم خواهم خوابید و به صورت پدرم توف خواهم انداخت.به خنده ی  ثابت خواهرم و شوهرش خیره می شوم،چشمان خواهرم تا ابد بسته می ماند بر روی دیوار.تمام سوسک های خانه مان  را به مقعد پدرم می رانم،چقدر تاریک است کبریتی می کشم،صورت دختر هم کلاسی را می بینم که به استاد التماس می کند.مشروط می شوم ترم دوم را بدون تردید.از اتوبوس پیاده می شوم و سیگاری روشن می کنم.از چرخش ماشین ها به دور میدان ترمینال سرگیجه می گیرم و تمام کوبیده های سلف مرکزی دانشگاه را یکجا بالا می آورم . سبز و سفید و سرخ بر روی آسفالت نقاشی می شود.